J - I - N - K : N O V E L A

Attention PLEASE!!!

เผื่อใครหลงผิด คิดว่านี่เป็นบทความเกี่ยวกับ วันวางจำหน่าย การพัฒนาของเกม อาร์ทเวิร์ค หรืออะไรจิปาถะ หลายแหล่มากมาย

จริงๆแล้วเป็นเพียงความสนุกส่วนตัวครับ แฟนฟิกที่ไม่รู้จะเอาอะไรมาเล่นดี อยากเขียนอะไรซักเรื่อง แต่ไม่รู้จะเอาซีรี่ยส์ไหนมาล้อเล่น

ความรู้ด้านภาษาก็ใช่ว่าจะมากมายเหลือล้น ไทยบ้างอังกฤษบ้างพอทำเนา

แต่ที่แน่ๆ ผมเขียนแล้วผมสนุกครับ!!!! อ่านแล้วไม่ชอบอย่าบ่นครับ

ไม่ใช่งานที่เอาไว้ขาย บ่นไปก็ไม่มีสำนักพิมพ์ไหนมาทำข่าวให้หรอก

ใครชอบใจ อยากได้อะไรก็คอมเม้นทิ้งไว้ ผมจะได้หลีกเลี่ยงความต้องการของผู้อ่านได้อย่างสะดวกโยธิน

 

CAUTION!!!

นี่เป็นการเขียนประชดชีวิตที่ไม่มีอยู่ในเนื้อเรื่องเลย

ถ้าอ่านแล้วเกิดอารมณ์อยากเลียนแบบ ขอให้คุณทำตามคำแนะนำนี้ครับ

1.เอางานที่คุณต้องทำมากองไว้

2.แล้วคืดซะว่า ต้องส่งเมื่อไหร่...

 

Important!!!

งานชิ้นนี้จะอัพเป็นตอน ยัดไว้ในENTRYเดียว

ใครไม่เข้าใจก็รอดูต่อไปละกันว่ามันจะเป็นยังไง

 

STYLES!!

เขียนสด

ไม่วางแพลน

ไม่มีไทม์ไลน์

ไม่งั๊นไม่ได้อารมณ์ของจินตนาการ!!!

 

PRE-READ

เนื้อเรื่องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกมส์ S4 League ของทาง PENTAVISION แต่อย่างใด

เพียงแต่หยิบยืมแรงบันดาลใจจากฉาก ตัวละคร ระบบเล็กๆน้อยๆ อย่าคาดหวังอะไรมากกับโปรเจคต์ใต้ดินอันนี้

หลายๆคนคงจะคิดว่า นี่เมื่อไหร่กูจะได้อ่านเรื่องของมึงซะที

ไม่รู้สิ... เอาเลยก็ได้ ตอนนี้เลยละกัน

 

sssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

49081343-Begin

49081528-prologue start

49081639-prologue end

sssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

 

 

W17SA0840A

        "ตึกๆ  ตึกๆ..."

เสียงกระหืดหอบของเด็กสาวมัธยมปลาย ที่วิ่งสวนทางกับฝูงผู้คนที่ล้นหลาม สายตาพลางกวาดไปเห็นสิ่งหนึ่งเข้า จึงกระโจนตัวเข้าไปอย่างไม่ยั้งคิด

เป้สะพายหลังสะบัดเป็นวงแต่ไม่ฟาดไปโดนใครเลย ทันทีที่เธอถึงพื้น ร่องรอยของเธอก็มลายหายไป ฝูงชนยังดูเหมือนปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

                          "อย่าปล่อยให้หนีไปได้นะ!!"

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางฝูนชนด้านหลังที่เด็กหญิงคนนั้นผ่านมา เสียงอันทรงพลังฟังดูมีอำนาจ แต่คนรอบๆเหล่านั้นไม่สะเทือนเลยแม้แต่นิดเดียว

 ร่างกายสูงโปร่งแต่พละกำลังมากพอที่จะผลักให้คนที่สวนทางอยู่นั้น ล้มกันเป็นแถบๆ

 

                   "เฮ่ๆ ระวังหน่อยน่ะ นี่มันเขตอนุรักษ์นะว้อย"

ชายอีกคนหนึ่งทำท่าทางสบายๆเดินตามมาทีหลัง รูปร่างสมส่วน ดูคล่องแคล่ว เขายิ้มแล้วพูดต่ออย่างเรียบๆ

                   "นี่ถ้ายัยนั่นไม่หนีมาอยู่ในที่แบบนี้ ชั้นคงได้กลับบ้านไปเยี่ยมแม่แล้วล่ะน่า"

                   "ตรวจสอบซิ ว่าหนีไปทางพอร์ทไหน เฟส"

 

ชายที่ชื่อเฟส พยักหน้า พร้อมกับเอามือขวาแตะพื้น และหยิบเอาสิ่งของที่มีลักษณะเป็นแท่งพลาสติกสี่เหลี่ยมสีดำ ขนาดเท่าหัวแม่มือ เสียบอัดเข้าไปที่พื้นข้างๆมือขวา

ทันทีที่ทำการตรวจสอบด้วยวิธีดังกล่าว ใกล้ๆกันนั้นก็มี เสาแสงทรงสี่เหลี่ยมสูงสุดฟ้า กินพื้นที่ประมาณวงแขนผู้ใหญ่ พวยพุ่งขึ้นมาสี่จุด 

มีเพียงเสาต้นเดียวที่มีสีเหลืองจางๆต่างจากเสาต้นอื่นที่เป็นสีฟ้า

 

                           "สีฟ้ารูทกลาง middle factory เรอะ เข้าใจหาที่รับมือดีนี่นา จะตามไปเลยมะ? ดิม?"

หลังจากที่เฟสดึงแท่งพลาสติกสี่เหลี่ยมออกมาจากพื้น ก็ปรากฏตัวอักษรบอกสถานที่บนแท่งสี่เหลี่ยมนั้น สีหน้าสแยะยิ้มน่ารังเกียจก็เกิดขึ้นที่ใบหน้าของชายที่เป็นคู่หู

 

                    "GAME OVER แล้วล่ะ สาวน้อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ๊า ฮ่าฮ่า..."

                    "ท่านดิมคนนี้ จะจัดการทัชดาว์นสุดท้ายนั่นให้เอง ฮ่า ฮ่า ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ"

 ทั้งสองเดินเข้าไปในช่องว่างระหว่างเสาคู่สีฟ้ากับสีเหลืองที่อยู่ตรงกลาง ทันทีที่ผ่านช่องระหว่างเสาทั้งสอง เสียงก็ดังขึ้น

 

ปิ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...... ทั้งสองหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เฟสเห็นเด็กสาวคนนั้นถือปืนเก่าๆกระบอกหนึ่ง จึงพลางชักด้ามดาบออร่าเบลด ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในสูทสีดำสง่า

ขณะที่กำลังง้างด้ามดาบข้ามหัวไปด้านหลัง เฟสเห็นเงาดำๆสวนมาทางที่หันไปหา แล้วเฟสก็ล้มลงไป กับความมืด

 

เด็กสาวถอนหายใจพร้อมกับเดินหายไปในฝูงชน

           "ติดกับดักง่ายๆอย่างนี้ประจำเลยน้า พวกนายเนี่ย เรียกชั้นว่าสาวน้อย รู้มั๊ยว่าชั้นอยู่ในนี้มากี่วันแล้วเนี่ย"

           "จะทัชดาว์นละน๊า~ >.<~ เอ้า ฮึบ!!"

สาวน้อยชุดนักเรียนวางกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ลงบนฝาท่อระบายน้ำใกล้ๆกับป้ายทางออก แล้วเสียงเพลงก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮกันลั่นจากภายนอก

ภาพทุกอย่างมลายหายไปอย่างช้าๆ ถนนในเมืองกลายเป็นพื้นสนามในยิมสีเขียวสด พวกคนที่เดินอยู่กับกำแพงก็สลายไปหมดสิ้น

 

       "The winner is สาวสุดสวยเจ้าเก่า ฟิเรีย นี่เอง~ วันนี้ก็เป็นการแข่งขันที่เข้มข้นเหมือนเคยเลยเชียว"

       "ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อจริงๆ เธอทำได้อย่างไรยี่สิบทัชดาวน์ภายในชั่วโมงเดียว!!!! อนาคต เพลเยอร์MASTER LEAGUEของเธอคงสดใสอย่างแน่นอน~"

เสียงผู้ประกาศดังก้องสนาม ในขณะที่ฟิเรียเดินโบกมือโบกไม้ พลางวิ่งเข้าที่พักไป ด้วยท่าทีเพลียเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้มอย่างสดใส

เสียงกรี๊ดเฮลั่น ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง...

 

เธอเป็นซุปเปอร์รุกกี้แห่งโลก S4 LEAGUES นี้มาได้สี่เดือนแล้ว...

 

สี่เดือนที่แล้วเธอเป็นแฟนคลับของเพลเยอร์ของ MASTER LEAGUE คนหนึ่ง ซึ่งเป็นพี่ชายของเธอเอง

เขาหายตัวไปอย่างลึกลับจากเหตุการณ์ระบบซิมูเลชั่นขัดข้อง

ร่างของพี่ชายเพียงหนึ่งเดียวหายไปพร้อมกับภาพที่ถูกสร้างขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอที่กำลังเข้าไปแสดงความยินดีกับชัยชนะของเขา

เหลือไว้เพียงปืนปริศนากระบอกหนึ่งที่อณุญาตให้ใช้ในรุกกี้ลีกได้ไปจนถึงมาสเตอร์ลีก

ภายนอกเป็นเพียงปืนsemi auto machine gun รุ่นทั่วไปกระบอกหนึ่งเท่านั้น

 

 

W17SA0414P

ฟิเรียปลดเปลื้องอาวุธที่ใช้ในการแข่งออก พลางบ่นกับตัวเองว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

 

เหลือบมองดูรูปพี่ชายครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวด้วยสายตาเศร้าสร้อย

"ท่านพี่คะ รอหนูด้วยนะ"...

 

 

Prologue- END

 

S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES S4 - LEAGUES

ชื่อตอนยาวผิดปกติ

 

แต่ไม่มีอะไรจะเหมาะเท่าอันนี้อีกแล้ว

เล่าเลยละกัน

 

 

พอดีว่า ก่อนหน้าที่เขียนentryนี้ หิวมาก หิวสัดๆ หิวโคตรๆ

ในบ้านไม่เหลืออะไรให้อิ่มท้องได้เลย

 

ผมจึงปั่นจักรยานล้อแบนๆไปถึง7-11

พอถึงที่ปุ๊บ ผมกวาดแซนวิชในตู้มาอันนึง กับขนมปังกระเทียมอีกแถวนึง

แต่อารมณ์มันอยากกินซาลาเปาอุ่นๆ

หันไปมอง ไม่มีแฮะ สงสัยหมด

 

เราก็ เออวะ

จ่ายเลยละกัน น่าจะพอยาไส้

พอจ่ายเงินเท่านั้นล่ะ

 

เนื้อเรื่องมันเข้มข้นจากตรงนี้นี่เอง

 

 

พอเราจ่ายเงิน

เค้าก็จะถามเราว่า

รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มมั๊ยคะ?

ไอ้เราก็อยากกิน แล้วก็คิดว่า สงสัยยังมีในสต๊อกมั๊ง

เลยตอบสวนกลับไปอย่างรวดเร็วว่า เอาครับ...เอาซาลาเปาไส้ครีมครับ

 

ปฏิกิริยาที่ได้รับคือ....

 

พนักงานยืนอึ้ง... ดูเหมือนจะกดปุ่มคิดเงินต่อไปไม่เป็น

 

ผมลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดู

ก็พบว่า ถ้าเป็นเรา ก็คงจะอึ้ง พูดติดปากไม่เคยมีใครสนใจจะรับคำซักคน

อยู่ๆไอ้ห่ารากนี่บอกจะเอาซะงั๊น แถมยังรับทันควันเลยด้วย

 

อืมมมมมม

 

พอพนักงานหายอึ้งเค้าก็ถามทวนอีกทีว่า ไส้ครีมใช่มั๊ยคะ

"ครับ"

 

แล้วเค้าก็เดินไปดูที่ตู้

แล้วหันมาบอกว่า หมดค่ะ

เราก็ถามแซะไปว่า ในสต๊อกมีมั๊ยอ่ะครับ อยากกินมาก รออุ่นก็ได้

 

"เดี๋ยวดูให้ค่ะ"

เค้าก็เข้าไปหลังห้องสักพัก (แป๊บเดียว เหมือนนึกออกทันทีที่ปิดประตูพอดี)

"หมดแล้วน่ะค่ะ รับเป็นพวกไส้กรอกแทนได้มั๊ยคะ"

 

"อ๋อไม่ต้องแล้วครับ พอแล้วครับ ไม่เอาก็ได้"

 

พนักงานเซเว่นก็ยิ้มแบบอายๆ

ไอ้เราก็ มึนๆตาปรือๆ

 

ผมเดินจากมาอย่างมึนเมาบวกหิวโหย

พลางคิดในใจ พรุ่งนี้เย็นเราเข้าเซเว่น จะเจอเค้า แล้วเราจะทำหน้าไงดีวะเนี่ย-*-

ทำงานกะดึก กูเข้าเซเว่นบ่อยด้วยเด่ะ ช่วงเวลานี้เนี่ย

 

อุทาหอนสอนใจเซเว่น

ติดปากได้ แต่ดูด้วย ว่าของน่ะหมดรึยัง-*-

 

อุทาหอนสอนใจลูกค้า

อย่าตอบอะไรเร็วเกินไป ถ้าไม่ใช่เวลารีบเร่ง = ="

 

=========================================================

 

ผมกลับมาแล้วครับ

พร้อมกับแผลลึกในใจ

ที่ไม่มีวันหาย และไม่มีวันเป็นอีก...

แต่ยังไม่มีinspiration...

 

ใครอยากให้เขียนเรื่องแบบไหน

 

กำหนดให้ทีดิ!!!

 

เอิ๊กส์~!!!

 

ปล.เบื่อแนวไซ-ไฟมาก อยากได้แนวเรียบๆไม่อลัง ไม่ก็หนังย้อนยุค ไปยุคเก่าๆ เกรอะๆกรังๆ

ทั้งๆที่อยากจะยิ้มให้แท้ๆ...

 

แต่ทำไม...กลับกลายเป็นโกรธใส่ซะได้...นะ...

 

 

 

ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ...

ใกล้สอบแล้ว

 

เราทำอะไรอยู่

 

กูดูเมะไปเจ็ดเรื่องเต็มๆ

 

ทั้งจบแล้วทั้งยังไม่จบ

 

หมดอาลัยกับชีวิตช่วงนี้ไปพักนึง

กลับไปเป็นม.ปลายดีกว่า

 

มาดูเมะกันเถอะ

มินามิ เกะ

Lovely Complex

๐ R E C

BECK

Omamori Himari

Kanokon

DEARS

 

ต่อด้วยเกมสามเกม

DMC4

AITD5 PS2

MAPLE (U-N00b)

 

จนกว่าแรงบันดาลใจระลอกใหม่ของผมจะเกิด

ขออยู่อย่างนี้ไปอีกซักพักละกัน

 

พักก่อน เรื่องเรียน

พักก่อน เรื่องรัก

พักก่อน เรื่องนอน

ชีวิตนี้ใช่อีกไกล

ทำสิ่งที่อยากทำก็มากแล้ว

ทำสิ่งที่ไม่อยากทำก็เยอะแล้ว

ขอทำสิ่งที่ไร้สาระมั่งดีกว่า

 

แล้วเราจะกลับมา!!! คอยดู!!!

 

ปล.หนึ่ง ถ้า...เหนื่อยนักก็พักก่อน

ปล.สอง ถ้า...เรารักกันมันคงจะดีกว่านี้มั๊ง เพียงแต่ชั้นรักเธอแค่ข้างเดียว

ปล.สาม ถ้า...มันยากนัก ก็เลิกรักดีกว่า

ปล.สี่ ถ้า...รักแล้วไม่มีอะไรดีขึ้นมา จะทนทรมานอยู่ไปเพื่ออะไร

ปล.ห้า ถ้า...เรากำหนดใจคนอื่นได้ก็คงดีสินะ

ปล.หก ถ้า...เราอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต จะได้มั๊ยนะ

ปล.เจ็ด ถ้า...อยากผิดสัญญาที่ให้ไว้กับใครคนหนึ่ง เค้าจะโกรธเรามั๊ยนะ

ปล.แปด ถ้า...ผมเป็นเพลย์บอย ผมคงไม่เลือกคุณ...

ปล.เก้า ถ้า...เล่นสนุกกับหัวใจของคนอื่นอยู่ ก็หยุดเถอะ...

ปล.สิบ ถ้า...ชั้นบังเอิญเป็นคนเดินจากไป...

ปล.สิบเอ็ด ถ้า...น้ำตาไหลทั้งๆที่ดูเมะโมเอะ...จะเป็นคนบ้ารึเปล่า

ปล.สิบสอง ถ้า...สารภาพว่ารักใครอีกคนได้ในตอนนี้ คงจะดีไม่น้อย

ปล.สิบสาม ถ้า...ทั้งหมดข้างบนเป็นเรื่องจริง ก็น่าสนนะ...                                                                                                                                                      ถ้าฝันเป็นจริงน่ะนะ...